شب

    با گلوی خونین

                خوانده است

                            دیرگاه.

دریا

        نشسته است .

یک شاخه

        در سیاهی جنگل

                     به سوی نور

فریاد می کشد.

                         (احمد شاملو)

نمی دانی که من در هر ستاره

که مه را تا سحر یار و ندیمم

و یا در چهره سرخ شقایق

که خود بازیچه دست نسیم است

نشانی از تو می بینم

سراغی از تو می گیرم

نمی دانی که من در قطره اشک

که روزی مظهر خشم تو بوده

و یا در شط  خونین افقها

که روزی منظر چشم تو بوده

نشانی از تو می بینم

سراغی از تو می گیرم

در اندوه غریبان

در آه بی نصیبان

در آن شبنم درآن گل

در عشق پاک بلبل

در ایام بهاران

در آب چشمه ساران

در آن سر گشتگی ها

در این گم گشتگی ها

نشانی از تو می بینم

سراغی از تو می گیرم

من اینک در رواق کهکشانها

در آوای حزین کاروانها

در آن رنگین کمان پیر و خسته

در ان اشکی بر مزگان نشسته

در آن جامی که خالی مانده از می

در آوایی که بر می خیزد از نی

نشانی از تو می بینم 

 سراغی از تو می گیرم

بیا که دیده من

به جستجوی تو گر از دری شده نو مید

گمان مدار که هرگز

            -  دری دگر زده است

سپیده گر نزده سر ، بیا بلنداندام

که از سیاهی چشمم

             سپیده سر زده است .

                       (حمید مصدق)